Blog

2022 is begonnen!

Het aftellen is voorbij, 2022 is begonnen! Thuis gaat het er ontspannen aan toe nu het nog vakantie is, met uitslapen, spelletjes doen en spullen op Marktplaats zetten. Het geeft het gevoel dat er een relaxed jaar voor ons ligt. Dat klopt niet helemaal, volgende week begint het werkende leven met alle dynamiek weer. Maar dat vooruitzicht is veel beter nu we maandag niet overschakelen naar thuisonderwijs.

Mantelzorginterview met Julia: ‘Hang af en toe de vuile was buiten’

Julia* is bijna dertig, studeert en woont nog thuis. Regelmatig krijgt ze de vraag waarom ze nog thuis woont. Als ze uitlegt dat ze voor haar moeder zorgt, volgt er gelukkig snel begrip. Het is de reden waarom ze haar verhaal wil doen: “Er zijn meer jonge mensen die thuis blijven wonen om voor een ouder te zorgen. Ik zou willen dat het thuis wonen niet vreemd gevonden wordt. Mantelzorgers moeten zich vrij voelen om hierover te kunnen praten.”

Klein meisje tussen depressieve mensen
Julia was 15 toen haar vader overleed aan de gevolgen van een alcoholverslaving. Het gezin had al veel meegemaakt. Haar oudere zus heeft een zware vorm van autisme en kon niet met haar vader opschieten. Er waren veel ruzies. “Mijn moeder probeerde hierin te bemiddelen. Er hing altijd een gespannen sfeer. Ik voelde mezelf een klein meisje tussen allemaal depressieve mensen.”

‘We zijn er in de laatste levensfase’

Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg in Baarle-Nassau en Alphen-Chaam geven steun

‘We zijn er in de laatste levensfase’

De zorg voor een geliefde in de laatste levensfase is vaak heel bijzonder. Tegelijkertijd is het ook intensief. José Hermans, Francine Backx, Mieke Dassen-van Beek en Bianca van der Laan geven steun aan mensen in de laatste maanden van hun leven. Ze zijn heel dankbaar om steun te kunnen geven aan deze mensen en hun naasten. Een gesprek met een aantal Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg (VPTZ) uit Baarle-Nassau en Alphen-Chaam over wat ze kunnen betekenen.

Water en kleine kinderen

In die kleine hoekjes, daar zitten de ongelukken. Het is een zomerse dag, het opblaaszwembad staat op het gras in onze tuin. Niet overdreven groot, niet diep. Gewoon een zwembadje waar onze jongens, drie en zeven, kunnen spetteren. Met een partytent erover, om de zon weg te houden. We houden het zwembad goed in de gaten. Dennis en ik zijn er altijd bij of we kijken vanuit de keuken toe, als we snel even wat eten of drinken pakken. Naar de wc gaan stel ik uit, tot Dennis op kan letten.